به نام خداوند بخشنده مهربان

بدون عنوان

amujun53 — Sun, 05 Oct 2008 10:50:18 GMT

بعد از قرنی رفتیم و کیف و کفش خریدیم

توی کل زندگیم فقط یه بار یه چیزی خریدم و از خریدنش هم عمیقا خوشحال و ذوق زده شده بودم....

پیش دانشگاهی که بودم با خاله و دختر خاله و پسر خاله زدم بیرون

یه کیف مدرسه واسه خودم خریدم٬ یکی از دلایلی که خیلی خوشحال شدم این بود که خالم اینا اول اونو نپسندیدن اما من از ته وجودم دوسش دارم... میدونین چرا؟ چون به انتخابم شک نکردم و مطمئن بودم که این به خاطر زشت بودنش نیست به خاطر اینه که سلیقه ها با هم فرق میکنه٬ من هم آدمم و سلیقه آدمها با هم فرق میکنه و از اینجور چیزا

کیفم قیافش خیلی خوب بود اما دریغ از یه ذره کیفیت...

همون اول سال پکید!!

خیلی داغون شد اما من چون دوسش داشتم همون جوری پاره پوره میبردمش با خودم...

خلاصه همین دیگه..

فعلا خدانگهدار

در آخر هم یه چند تا عکس از آبنمای موزیکال پارک ملت براتون میذارم... امیدوارم خوشتون بیاد

amujun53 — Wed, 01 Oct 2008 15:46:18 GMT

امروز یه اتفاق باور نکردنی افتاد. بابا دیشب گفته بود که امروز میخواد ما رو ببره رستوران، من که باور نکرده بودم چون بابا و ولخرجی؟!!!؟؟!! اما رفتیم. یه جایی رفتیم که بابا میگفت پاتوق خودش و آقای دکتره (دکتر موید) !!! غذاش خیلی خوب بود. بعدش هم بابا گفت بستنی برامون بیارن.

همینجوری مشغول خوردن بستنی بودم که بابام گفت : عجله نکن ، نشستیم حالا....

یه نگاهی به دور و برم کردم دیدم همشون بستنیشون تموم شده ( البته مال داداشم مونده بود اما آخراش بود) و من هنوز اول راهم. آخرش هم کامل نشد بخورم که، پاشدیم رفتیم. من سیر بودم اما چون موقع غذا ماست رو نصفه نیمه خورده بودم عذاب وجدان میگرفتم که بگم میل ندارم بستنی رو بخورم.... البته بعدا مامان میگفت ماست رو با میل و رغبت نخورد اما از بستنی نمیشه گذشت... از پدر مادر میشه گذشت اما از بستنی نمیشه گذشت و خلاصه هی از این چیزا

موقع غذا خوردن همش یاد عکس عمو بودم که توی رستوران بود ("عمو در رستوران"). بعدش رفتیم یه خونه ای رو که دکورش عوض شده بود رو ببینیم. وقتی برگشتیم خونه یه نگاه به ساعت انداختم دیدم 3 و خرده ایه. ای وای... ویژه برنامه عمو اینا چی شد پس؟؟

باورتون میشه؟ من عمو ندیدم و اصلا هم یادم نبود... اصلا فکر دیدن برنامه عمو نبودم. مثل همیشه حالا که من ندیدم خیلی هم قشنگ بوده، تازه درسا رو هم آورده بودن. فقط وقتی رسیدیم خیلی نامحسوس رفتم اتاق مامان اینا و تلویزیون رو روشن کردم، فکر میکردم که دیگه خیلی وقته که برنامشون تموم شده اما صداشون اومد، تا تصویر معلوم بشه آرم رسید و عمو اینا رفتن...

آخه چرا من اینقدر بدشانسم؟ دیروز به جشن رمضان هم نرسیدم آخه... دقیقا مثل امروز شد یعنی آخرشو گرفتم و بعد عمو اینا خداحافظی کردن... باز مال دیروز بهتر بود... امروزو بگو...

بچه ها من اون عکسو ندارم که عمو توی رستورانه٬ شما دارین به من بدین؟؟

بدون عنوان

amujun53 — Sun, 28 Sep 2008 12:45:18 GMT

دیشب یه "کودک" مهمون خونه ما بود. خیلی کنجکاو بود. خیلی سوال میپرسید٬ هواسش به همه چیز بود٬ ولوله بود... شلوغ بود وخلاصه از اونایی بود که ما معمولا عادت نداریم به اخلاقشون...

میخواست بره روی ترد میل که توی اتاقم بود٬ نمیدونستم بهش چی بگم که بیخیال بشه.. کلی فکر کردم و بعد گفتم ترد میل تعطیله... نمیشه بری روش.

باور کرد و ازم پرسید کی باز میشه؟

میخوام بگم با همه اینکه با بچه های دیگه فرق میکرد و شلوغ بود و یه کم پر رو تر بود اما باز هم بچه بود... ساده و دوست داشتنی!! اما یه بچه دیگه میشناسم که اگه به اون همین حرفو میزدم عمرا اگه باور میکرد...

بیخیال

بچه ها به خدا خسته شدم... میخوام که آپ بشه وبم اما مطلب توی ذهنم نیست.. نمیدونم چی بگم

دیروز من و مامانم یاد بچگی های پسر خالم افتادیم که میگفت من هفت هشت تا روزه گرفتم امروز. یعنی هفت هشت وعده غذا خورده بود اما واسه اینکه دلش نشکنه خالم بهش گفته بود که روزه حساب میشه..

دیگه... آهان!!

دیروز بالاخره نتیجه آزمون یکی از آبجی هام اومد (دوستمه ها...) بچم قبول شده..

به افتخارش!!!!!!!!!!!

دیروز یه اتفاق قشنگ دیگه هم افتاد و اون هم اومدن گل پسرمون بود!!!

عموی خوبمون.... وای بچه ها من فکر کنم وقتی کلاسام شروع شه فقط شنبه ها بتونم عمو ببینم تازه باز هم مطمئن نیستم ممکنه اصلا نتونم ببینم... خوش به حالتون که میتونین ببینین...

از طرف من هم ببینین

نمیدونم منظورمو تونستم انتقال بدم یا نه.....

amujun53 — Mon, 22 Sep 2008 17:14:18 GMT

دیروز توی این فکر بودم که خوش به حال رامینا و ژاله که عمو رو از نزدیک دیدن، خودمو گذاشتم جای رامینا و تصور کردم که دفتر خاطراتم رو دادم به عمو تا بنویسه و غیره....

این بود که یاد دفتر خاطراتم افتادم و رفتم تا یه بار دیگه یادم بیاد که کدوم دوستام برام خاطره نوشتن. فکر میکردم دفترمو به هیچ کدوم از دوستای 3 دبیرستانم ندادم اما اشتباه میکردم.... تازه خیلی دیگه از دوستای 2 دبیرستان بودن که برام خاطره نوشته بودن و من یادم رفته بود.

یه سری به آخر دفترم زدم. اول معلم علوم تجربی 3 راهنمایی چند خط برام نوشته بود، نوشته بود بدان که چهره معصومت را همواره به خاطر خواهم داشت. دروغه... آخه اونو واسه همه نوشت با اینکه امکان نداره همچین اتفاقی بیفته. نمیتونم توضیح بدم که چه جوری نمیشه اما خب معلومه که نمیشه..... شما فکر کنین واسه این میگم دروغه که نوشته خانمه به دلم نمیشینه

بعد 2 صفحه هست که پر از امضاست. نقطه عطف ماجرا هم امضای خانم غفاریه که من اصلا نمیدونستم چیکاره هست توی اون مدرسه...

قشنگ یادمه که با عطیه دوستم راه افتاده بودیم رفته بودیم دفتر هر کی رو که گیر آورده بودیم ازش امضا گرفته بودیم. اونقدر هول شده بودم که از کمک معاونمون 2 بار امضا گرفتم

بعد یه صفحه و نصفی متعلق به یه معلم نازنینه که دیشب برای چندمین بار یادم اومد چقدر دلم براش تنگ شده. فکر میکنم من توی دنیا به 2 نفر خیلی علاقه دارم، عمو پورنگ و خانم ضرابی. البته این دو نفر به نظر من هیچ شباهتی به هم ندارن اما خب ربطی نداره، من دوسشون دارم

خانم ضرابی معلم انشا بود. خیلی به ماها نزدیک بود، منظورم اینه که با اینکه سنش از ما خیلی بزرگتر بود و معلممون بود اما عین ما فکر میکرد و خیلی درکمون میکرد. هم اون و هم ناظم اون موقعمون یه مانتوی سبز داشتن که رنگش به رنگ مانتوی ما خیلی شبیه بود. وقتی اون مانتوشونو میپوشیدن دیگه گم میشدن... دیده نمیشدن

خانم ضرابی چیز خیلی خوبی برام نوشته:

به پدیده های این عالم بزرگ که بیندیشیم آنقدر سوژه برای دریافتن هست که شاید تمام عمر هم کم باشد برای یک خلوت پر اندیشه اما به مصداق

آب دریا را اگر نتوان کشید

هم به قدر تشنگی باید چشید

می دانیم که محدودیم و وابسته، پس به همین حکم آنگونه از دریچه دل به عالم و کائنات مینگریم که بدانیم تمام توانمان را گذاشته ایم و بدون شک اگر چنین کنیم به یک باور بیشتر نخواهیم رسید و آن اینکه این دنیا و هر آنچه متعلق به انست به یک اشاره قدرت آن ذات یگانه پدید آمده و به یک اشاره هم از دست خواهد رفت. آنچه ماندنی است هم اوست که ازل و ابد به نامش ثبت گشته است.

دستام داره میلرزه.... احساساتی شدم... دلم میخواد فقط به خانم ضرابی فکر کنم و یاد خاطره های اون موقعها بیفتم و از دلتنگی گریه کنم....

امروز توی برنامه قبل از اذان شبکه 3، یه آقایی مهمون بود به اسم حمید مهرزاد. البته فامیلی رو مطمئن نیستم.

این آقا یه آدم موفق بوده، یه عالم لوح تقدیر و از این چیزا داشت، معلم ورزش رزمی بود، کلی موفق بوده...

بعد عاشق یه خانمی میشه و تصمیم میگیره که باهاش ازدواج کنه. بینشون به هم میخوره. همینجوری که ماشین رو میرونده و عصبانی و ناراحت بوده از اینکه نمیتونه با معشوقش ازدواج کنه، به قول خودش چند تا ملق میزنه با ماشین و بعد میره توی کما. تمام استخونهاش خرد میشه به خاطر این تصادف. 5 ماه توی کما بوده بعد از 5 ماه که به هوش میاد میشه مثل یه بچه ای که تازه به دنیا اومده، نه هیچی رو میدونه و نه چیزی یادش میاد. دوباره از اول بهش یاد میدن که حرف بزنه... داستانش مفصله بچه ها .... خدا کنه شما هم این برنامه رو دیده باشین. خیلی جالب بود و کاملا هم به متنی که معلمم برام نوشته بود مرتبط بود :

این دنیا و هر آنچه متعلق به انست به یک اشاره قدرت آن ذات یگانه پدید آمده و به یک اشاره هم از دست خواهد رفت.

بدون عنوان

amujun53 — Tue, 16 Sep 2008 17:46:18 GMT

سلام به همگی

اگر از احوال بنده بخواهید ملالی نیست جز دوری شما و غمی نیست جز ...

وای خیلی ناراحتم. این دانشکده مزخرف ما همه درساش روزهای زوجه

الان من فقط ۱شنبه و ۳ شنبه نمیرم اما این به خاطر اینه که ۱۵ واحد برداشتم. نه اینکه نتونم بیشتر بردارم... نه!! میتونستم٬ یعنی معدلم کم نبود٬ اما واحدها پر شده بود... بس که طولش دادن.

بچه ها!!

دوستای خوبم

واسه شفای همه مریضها دعا کنید.

واسه خواهرو خاله مینا هم دعا کنین

واسه مینا و خانوادش هم دعا کنین که بتونن تحمل کنن

amujun53 — Sun, 14 Sep 2008 12:29:44 GMT

به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر سفر نکنی،

اگر چیزی نخوانی،

اگر به اصوات زندگی گوش فرا ندهی،

اگر از خودت قدر دانی نکنی.

به آرامی آغاز به مردن میکنی

زمانیکه خود باوری را در خودت بکشی،

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر برده ی عادات خود شوی،

اگر همیشه از یک راه تکراری بروی...

اگر روز مرگی را تغییر ندهی،

اگر رنگ های مختلف به تن نکنی،

اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر از شور و حرارت و از احساسات سرکش

و چیز هایی که چشمانت را به درخشش وا می دارد و ضربان قلبت را تندتر میکنند،

دوری کنی...

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر هنگامیکه با شغلت، یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی

اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی

اگر ورای رویاها نروی،

اگر به خودت اجازه ندهی

که حداقل یک بار در تمام زندگیت

ورای مصلحت اندیشی بروی ...

امروز زندگی را آغاز کن!

امروز مخاطره کن!

امروز کاری بکن!

نگذار به آرامی بمیری ...

شادی را فراموش نکن!

پابلو نرودا (نویسنده شیلی)

amujun53 — Sun, 14 Sep 2008 12:18:09 GMT

کاش میشد سرنوشت خویش را از سر نوشت

کاش می شد اندکی تاریخ را بهتر نوشت

کاش می شد پشت پا زد بر تمام زندگی

داستان عمر خود را گونه ای دیگر نوشت

اون شعر برام آف شده بود. دوسش داشتم براتون نوشتم

جاتون خالی ۲ روز پیش دوستم بهم اس ام اس زد و پرسید: افطاری جایی دعوتی؟ گفتم: نه. گفت: پس پا میشی میای خونه ما٬ چندتا از دوستای قدیمی مون هم هستن البته اون اسم برد٬ گفت علی مددی و سمیه.

من هم خوشحال شدم یه عالمه اما مامانم اینا میخواستن بگن که نمیتونم برم و کار داریم و باید بریم فلان جا و ...

خلاصه من قبول نکردم و با پرسیدن سوالهایی مثل : یعنی بگم که نمیرم؟

خب اگه میخواین بگم نمیتونم بیام بگین!!

و از این جور چیزا اصرار کردم

خلاصه بالاخره رفتم.

در اولین صحنه بچه ها نشسته بودن پای افطاری٬ داشتن میخوردن.سمیه بود اما علی مددی هنوز نیومده بود. به جاش نفیسه اومه بود و زهرا که ۲ تا دیگه از دوستامونن. وقتی وارد شدم همه بچه ها رفتن توی سرچ... آخه ما نزدیک ۵ شش سال بود که همو ندیده بودیم. البته اون دوستم که صاحبخونه بود رو قبلا دیده بودم و خدا روشکر هم من اونو میشناختم هم اون منو میشناخت.

بریم توی قسمت هیجان انگیز دیدار

اولین نفری رو که شناختم نفیسه بود٬ وقتی بهش گرم سلام کردم اون هم منو شناخت. بعد که بچه ها پا شدن دیدم ای وای... این سمیه بود؟

تازه خواهر صاحبخونه رو هم نشناختم. هول شدم بد جور.... سوپ خوردنم دیدنی بود٬ دستم میلرزید بد جور٬داشتم قاشق رو میذاشتم توی دهنم دستم نا محسوس می لرزید. با همه این حرفا شب خیلی خوبی بود و بهم خوش گذشت

تا باشه از این مهمونیا.....

ایشالا به همتون خوش بگذره

amujun53 — Thu, 11 Sep 2008 14:12:18 GMT

سلام

دست مهسا درد نکنه که منو از بی سوژه بودن نجات داد. میخوام بازی رو اجرا کنم:

*۵تا شغلی که دوست داری*

۱) مجری

۲)بازیگر

۳)نجار

۴)نوازنده

۵)هر شغلی که بود بود٬ فقط توش موفق باشم

*۵ تا شغلی که دوست نداری*

۱) دکتر

۲)دامپزشک

۳)پرستار

۴)آمپول زن

۵)خانه داری

*دوست داری در آینده چیکاره بشی؟*

دقیقا نمیدونم اما برام مهمه هر شغلی که دارم توش موفق باشم

*خواهر یا برادر داری؟*

۲ تا برادر بزرگتر از خودم دارم٬ کاش خواهر هم داشتم

*به چند زبان زنده دنیا میتونی صحبت کنی؟*

من همون فارسیشم به زور حرف میزنم ( آخه بعضی وقتها لکنت میگیرم یه کلمه که میخوام بگم ۵۰ تا تپق میزنم)

*چه جور دختری هستی؟*

اینجوری که از بقیه شنیدم خیلی خیلی آرومم. مظلوم. سرعتم هم یه خرده پایینه یعنی فس فسو هستم. اهل خنده٬ گاهی اوقات اهل حال و با نمک٬ به قول عمو یه کم دوست داشتنی هستم اما عمو بیشتر از من دوست داشتنیه

بعد.... دیگه....

آهان!! لج میکنم٬ به خاطر دوست همیشه کوتاه میام اما گاهی شده که

یهو همه این خود خوری ها باعث شده یهو بد جور عصبانی بشم که بیا و ببین. البته عصبانی شدنم بیشتر جنبه حرص خوردن داره. میتونستم هنرمند باشم اما صد حیف که نذاشتن خودمو کشف کنم.

راستی... یه کم مهربون هم هستم

وقتی هم که از بچه های کوچیک میخوام مراقبت کنم هر کاری که دوست داشته باشن میتونن انجام بدن حتی اگه به ضرر خودم باشه. نه که عشق بچه هستم٬ اصلا وقتی توی زمانم نمیفهمم که فلان کار فلان ضرر رو به من میزنه

*چه غذایی رو بیشتر دوست دارم؟*

لوبیا پلو!! تازه یه ذره دو ذره هم نه٬ به حد مرگ!!!!

میرزا قاسمی هم دوست دارم

*برای مسافرت دوست داری کجا بری؟*

یه جای جدید. مثل اصفهان. البته به شرطی که همسفرام دوستای خودم باشن و اینکه تعداد روزش دست خودمون باشه

۵ تا دوست مهربون که به این بازی دعوتشون میکنم:

سارا جون

شیوا صرامی عزیزم

محیوش خانم گل

زهره ص.ر عزیزم

بزرگترین گالری

البته آرزو میکنم اینها قبلا دعوت نشده باشن

amujun53 — Mon, 08 Sep 2008 10:14:18 GMT

روز حسرت از جمله سریالهاییه که توی ماه رمضان از شبکه ۱ پخش میشه. تا حالا از هرکی پرسیدم همه ( به جز یه نفر) طرفدار این برنامه هستن

من خودم با اون یه نفر رای مخالف هم عقیده هستم

اما فرقی نمیکنه چه طرفدارش باشم و چه نباشم میشینم و نگگاهش میکنم.

دیروز هم داشتم نگاه میکردم که یهو دیدم عمو جوووووووونمون رو دارن نشون میدن!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

وای...... خیلی حال داد

یکی از بچه ها همین امروز به من گفت وقتی که فریده مواد مخدر رو ریخت روی زمین عمو اینا براش دست زدن.....

عمو یه همچشن لباسهایی تنش بود٬ خلاصه برنامه چهارشنبه پیش بود دیگه....

بدون شرح

amujun53 — Wed, 03 Sep 2008 09:32:18 GMT

منظورتو درست فهمیدم مهسا جون؟

از بین این دسته جمعی ها کدومش بهتره؟